Live Aid, 40 χρόνια πριν η μουσική άλλαζε τον κόσμο: Oι ροκ σταρ για την πείνα στην Αιθιοπία: Δύο δισ θεατές, 16 ώρες, 16 δορυφόροι από Λονδίνο -Φιλαδέλφεια
Ένα ιστορικό, ανεπανάληπτο γεγονός, κατασκευασμένο με περισσότερο από μια δόση τρέλας, το οποίο συγκέντρωσε 150 εκατομμύρια δολάρια για τα θύματα του λιμού στην Αιθιοπία και κατέστρεψε την καριέρα του δημιουργού του, Μπομπ Γκέλντοφ.
Το Live Aid γίνεται 40 ετών στις 13 Ιουλίου και αναρωτιέται κανείς αν η Γενιά Ζ και όσοι πιστεύουν ότι η μουσική είναι μια συλλογή από singles που πρέπει να προστεθούν σε μια λίστα αναπαραγωγής γνωρίζουν καν περί τίνος πρόκειται.
Το 1985, τα CD κυκλοφορούσαν στην αγορά για τρία χρόνια και για να κατανοήσουμε τις τεχνικές προκλήσεις που αντιμετώπιζαν, αρκεί να δούμε το σχήμα και το μέγεθος των φωτογραφικών μηχανών τότε. Εκείνη την εποχή, ο Μπομπ Γκέλντοφ ήταν ακόμα ο ηγέτης των Boomtown Rats, ενός ιρλανδικού συγκροτήματος που είχε γνωρίσει σημαντική επιτυχία στα πρώτα χρόνια του New Wave.
Το Live Aid, το οποίο διήρκεσε 16 ώρες και μεταδόθηκε ζωντανά χρησιμοποιώντας 16 δορυφόρους (πριν από 40 χρόνια, οι δορυφόροι ήταν απίστευτα ακριβοί και είχαν περιορισμένα προγράμματα) παρακολουθήθηκε από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, μοιρασμένους στις σκηνές του Wembley Stadium στο Λονδίνο και του JFK Stadium στη Φιλαδέλφεια. Συμμετείχαν οι Paul McCartney, Bob Dylan, U2, Led Zeppelin, Madonna, Ozzy Osbourne και Black Sabbath, Elton John, Crosby, Stills, Nash & Young, Mick Jagger και Tina Turner.
Μουσικά, οι νικητές ήταν οι Queen, οι οποίοι έπαιξαν μια απογευματινή συναυλία στο Λονδίνο. Ο Phil Collins κέρδισε το βραβείο Stakhanov. Στη συνέχεια, πήρε το Concorde στο Λονδίνο (και ακόμη και τότε, ήταν σύμβολο της προοδευτικής τύχης της αεροδιαστημικής μηχανικής…) και έφτασε στη Φιλαδέλφεια, όπου τραγούδησε το “Against All Odds”, κάνοντας ένα θεαματικό λάθος στο πιάνο, και στη συνέχεια άφησε μια τρομερή εντύπωση παίζοντας ντραμς με τους αναμορφωμένους Led Zeppelin. Η παράσταση πήγε τόσο άσχημα που ο Jimmy Page όχι μόνο αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει για το άλμπουμ και το DVD, αλλά μίλησε επίσης πολύ άσχημα για την ερμηνεία του Collins, κάτι που έβαλε τον Page στην κορυφή της λίστας του με τους εχθρούς της ροκ.
Το βραβείο για την πιο ετοιμόρροπη και απίθανη ερμηνεία πήγε στον Dylan, μαζί με τον Ron Wood και τον Keith Richards, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή με επίπεδα που θα είχαν λιώσει έναν αλκοολικό. Ο Ronnie Wood λέει ότι ο Dylan τον κάλεσε για “μια φιλανθρωπική συναυλία” και στη συνέχεια έπεισαν τον Richards, ο οποίος σχολίασε: “Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι ανοησίες”. Πρόβαραν πολλά τραγούδια από το ρεπερτόριο του βραβευμένου με Νόμπελ. Στη Φιλαδέλφεια, μετά από ένα απίθανο ταξίδι, ο Ντίλαν αποφάσισε να παίξει το “Blowin’ in the Wind” στη σκηνή, το οποίο δεν είχαν κάνει πρόβα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ντίλαν έσπασε μια χορδή στην κιθάρα του και ο Ρόνι Γουντ του έδωσε τη δική του, αφήνοντάς τον χωρίς όργανο, μιμούμενος τις κινήσεις (λέγεται Air Guitar). Στη συνέχεια, από τα παρασκήνια, του έδωσαν μια κιθάρα, εντελώς κουρδισμένη.
Φυσικά, το Live Aid δεν ήταν μόνο αποτυχίες και αναποδιές, αλλά ένα μνημειώδες γεγονός που απέδειξε περίτρανα τη δύναμη της μουσικής να κινητοποιεί και να εμπλέκει, μια δύναμη αδιανόητη σήμερα.
Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η προέλευση του Live Aid βρίσκεται στο single “Do They Know It’s Christmas”, το οποίο έφερε όλα τα μεγαλύτερα αστέρια της βρετανικής ροκ και ποπ στο στούντιο ηχογράφησης για να συγκεντρώσουν χρήματα για τα θύματα του λιμού στην Αιθιοπία, με πρωτοβουλία των Geldof και Midge Ure. Αυτό το single, σε μίμηση, πυροδότησε το “We Are the World”, το single που κυκλοφόρησε η βραβευμένη εταιρεία Lionel Ritchie-Quincy Jones με την ευλογία του Michael Jackson. Το single αποτελεί το θέμα ενός από τα πιο συγκλονιστικά μουσικά ντοκιμαντέρ των τελευταίων ετών, φέρνοντας μερικούς από τους θρύλους της μουσικής της Αμερικής στο στούντιο σε μια νύχτα.
Mε πληροφορίες από ansa.it
