Ο Παπαδόπουλος ήταν ο Νάσερ της Ελλάδας

Δύο κόσμοι, δύο ήπειροι, μία ίδια φιλοσοφία εξουσίας

Όταν μιλάμε για αυταρχικούς ηγέτες που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία των χωρών τους, δύο ονόματα ξεχωρίζουν: Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ στην Αίγυπτο. Γεώργιος Παπαδόπουλος στην Ελλάδα.

Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Δύο διαφορετικές ήπειροι. Και όμως — η φιλοσοφία εξουσίας τους μοιάζει τρομακτικά.

Ο Νάσερ της Ανατολής – Ο Παπαδόπουλος της Δύσης

Ο Νάσερ ήρθε από τον αραβικό σοσιαλισμό. Ο Παπαδόπουλος από τον σκληρό στρατιωτικό αντικομμουνισμό.

Κι όμως, και οι δύο πίστευαν το ίδιο πράγμα:

→ Το Έθνος είναι πάνω από κόμματα
→ Το Κράτος πρέπει να κυβερνάται από έναν ισχυρό άντρα
→ Ο λαός χρειάζεται Πειθαρχία, Ηθική και Τάξη

Παναραβισμός εκεί – Πατριωτισμός εδώ

Ο Νάσερ μιλούσε για τον Παν-Αραβισμό.

Ο Παπαδόπουλος μιλούσε για την «Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών».

Και οι δύο όμως στόχευαν στο ίδιο: σε μια καθαρή κοινωνία, χωρίς διχόνοια, χωρίς ιδεολογικές συγκρούσεις, χωρίς “πολυφωνία”.

Έναν λαό υπάκουο, ενωμένο, πιστό στην πατρίδα.

Τα έργα τους μίλησαν

→ Ο Νάσερ έχτισε εργοστάσια, κανάλια, φράγματα, εκβιομηχάνιση.
→ Ο Παπαδόπουλος έχτισε υποδομές, δρόμους, νοσοκομεία, σχολεία.

Και οι δύο άλλαξαν τις χώρες τους — με τρόπο αυστηρό, στρατιωτικό, πειθαρχημένο.

Και οι δύο αγνόησαν τη Δύση

Ο Νάσερ έδιωξε τις αποικιοκρατικές δυνάμεις.

Ο Παπαδόπουλος αγνόησε τα διεθνή κέντρα και είπε: «Η Ελλάδα προχωρά μόνη της».

Ηγέτες που δεν υπάκουαν σε ξένα κέντρα εξουσίας.

Οι δύο άνδρες έμειναν στην Ιστορία για το έργο τους.