Ομιλία του Βουλευτή κ. Γ. Λοβέρδου στην Ολομέλεια της Βουλής για το ν/σ του Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, το νομοσχέδιο που συζητείται σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής -με κάποιες εκπτώσεις, δεν τη βλέπω και πολλή ολομέλεια-είναι ένα σημαντικό νομοσχέδιο που αφορά στη γενικότερη προσπάθεια που καταβάλλει η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη για τη μεταρρύθμιση και τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης και όχι μόνο.

Για μένα είναι πολύ σημαντικό το ότι αναφέρεται κυρίως στον απόδημο Ελληνισμό, διότι για εμάς -για μένα προσωπικά και νομίζω ότι μιλάω για τους περισσότερους μέσα στη Νέα Δημοκρατία- Ελλάδα είναι όπου βρίσκονται οι Έλληνες, όπου βρίσκονται άνθρωποι οι οποίοι αγαπούν την πατρίδα τους και θέλουν να την υποστηρίξουν και πρέπει να την υποστηρίζουν από όποιο σημείο της γης και αν βρίσκονται.

Ο Εισηγητής της Πλειοψηφίας, ο κ. Μπογδάνος, και ο Υπουργός Εξωτερικών ανέλυσαν επαρκώς το νομοσχέδιο αυτό και νομίζω ότι έδωσαν όλες τις απαντήσεις που χρειάζονταν να δοθούν.

Για μένα προσωπικά θεωρώ ότι και το νομοσχέδιο αυτό εν μέσω πανδημίας, μιας συγκλονιστικής δοκιμασίας που περνάει η ανθρωπότητα ολόκληρη και η χώρα μας φυσικά, εντάσσεται στο πλαίσιο των μεταρρυθμίσεων που προωθεί η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, προκειμένου να αλλάξει τον τρόπο που λειτουργεί η χώρα.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην οικονομία και στην κοινωνία που αποτελεί φυσικά την πρώτη προτεραιότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Για μένα ακόμα περισσότερο είναι ότι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, αλλά και τα περισσότερα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, επιδιώκουμε κάτι περισσότερο από όλα: Την ενίσχυση της Δημοκρατίας μας, η οποία δοκιμάζεται σήμερα.

Κακά τα ψέματα. Αυτά που γίνονται την τελευταία δεκαετία, κυρίως μετά την οικονομική κρίση και τώρα με την κρίση της πανδημίας, έχουν αποδυναμώσει το ίδιο το πολίτευμα. Έχει χάσει ο πολιτικός και, άρα, το πολιτικό σύστημα ένα μεγάλο μέρος της εμπιστοσύνης της κοινής γνώμης και αυτό πρέπει να αποκατασταθεί, γιατί δεν υπάρχει κοινωνία και οργανωμένο κράτος χωρίς πολιτική και δεν υπάρχουν πολιτικοί χωρίς την υποστήριξη της ίδιας της κοινωνίας.

Όποτε ανεβαίνω σε αυτό εδώ το Βήμα αισθάνομαι δέος, σκεπτόμενος ποιοι είχαν περάσει πριν από μένα σε αυτό εδώ το Βήμα, από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου. Όμως, δεν θα πάω τόσο παλιά. Θα πάω από το 1974 και έπειτα: Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ηλίας Ηλιού -για να πω και τα πρόσωπα της Αριστεράς-, Χαρίλαος Φλωράκης, Λεωνίδας Κύρκος, Κώστας Σημίτης. Αναφέρθηκα και σε αυτούς που είτε δεν είναι στη ζωή είτε δεν είναι πια στην πολιτική.

Όλους αυτούς τους ανθρώπους, επειδή ασχολούμαι με την πολιτική έστω ως δημοσιογράφος εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τους έβλεπα με δέος και τώρα που βρίσκομαι στο ίδιο Βήμα αισθάνομαι το ίδιο δέος, γιατί από εδώ δεν μιλάμε για τον εαυτό μας, δεν προωθούμε τις δικές μας απόψεις και τις δικές μας αντιλήψεις και μόνο. Εδώ υπηρετούμε τη Δημοκρατία, το κοινοβουλευτικό σύστημα. Για αυτό πρέπει να είμαστε διπλά και πολλαπλά υπεύθυνοι, όπως ήταν εκείνοι οι πολιτικοί στους οποίους αναφέρθηκα προηγουμένως.

Διαφωνίες υπάρχουν πάντα. Αυτή είναι η καρδιά της Δημοκρατίας. Διαφορετικές αντιλήψεις υπάρχουν πάντα. Αυτή είναι η καρδιά και η πεμπτουσία της Δημοκρατίας. Όμως, είναι άλλο αυτό και άλλο η βία, η υπερβολή, η χυδαιότητα, ο λαϊκισμός που έχουν επικρατήσει, δυστυχώς, στον πολιτικό διάλογο και στην πολιτική συζήτηση της χώρας.

Αυτό υπονομεύει τη Δημοκρατία. Δεν υπονομεύει τη Νέα Δημοκρατία. Δεν υπονομεύει τον ΣΥΡΙΖΑ ή οποιοδήποτε άλλο Κόμμα. Υπονομεύει το σύνολο του δημοκρατικού πολιτεύματος, δηλαδή υπονομεύει το ίδιο το κράτος, την ίδια τη χώρα μας, την ίδια την πατρίδα μας. Και σε αυτό πρέπει να αντισταθούμε. Σε αυτό πρέπει να πούμε ως εδώ.

Δεν σας κρύβω ότι όλοι έχουμε κάνει λάθη και όλοι έχουμε κάνει υπερβολές. Και εδώ και από τη Νέα Δημοκρατία έχουν γίνει υπερβολές. Και από ανθρώπους της Νέας Δημοκρατίας μπορεί να έχουν γίνει λάθη. Και εγώ

δεν εξαιρώ τον εαυτό μου από κάποιες υπερβολές που μπορεί να έχω κάνει στο παρελθόν.

Όμως, σήμερα από αυτήν εδώ την έδρα, από αυτό εδώ το Βήμα, καλώ όλους μας, και τους τριακόσιους που συμμετέχουν σε αυτό το γίγνεσθαι το πολιτικό, να βάλουμε πάνω από τα Κόμματά μας, πάνω από τις προσωπικές ή κομματικές σκοπιμότητες, την ίδια τη Δημοκρατία, το ίδιο το πολίτευμα, ώστε να μη ζήσουμε ξανά ό,τι ζήσαμε στο παρελθόν.

Όπως ξέρετε, πολλοί ξεχνάνε, επειδή τα τελευταία χρόνια έχουμε περάσει όλη αυτή τη θύελλα, τι έχει προσφέρει η Μεταπολίτευση στη χώρα. Για όσους δεν το θυμούνται ή δεν έχουν διαβάσει την ιστορία -και φοβάμαι ότι ακόμα και μέσα σε αυτό εδώ το Κοινοβούλιο υπάρχουν κάποιοι που δεν γνωρίζουν καλά την ιστορία- από το 1974 μέχρι σήμερα είναι -αν δεν κάνω λάθος- σαράντα επτά ολόκληρα χρόνια η Δημοκρατία στην Ελλάδα λειτουργεί με προβλήματα -δεν το κρύβω-, με πάνω και κάτω, αλλά λειτουργεί καλύτερα από ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.

Πριν από το 1967 δεν συνέβαινε αυτό που συνέβη μετά το 1974. Και τότε υπήρχαν πολύ μεγάλες εντάσεις. Οι περισσότεροι Βουλευτές δεν το ξέρετε, αλλά ξέρετε γιατί αυτά τα ντουλαπάκια που είναι μπροστά στα έδρανα των Βουλευτών είναι κλειδωμένα; Είναι κλειδωμένο από την εποχή του 1965, όταν

οι Βουλευτές τα ανοιγόκλειναν και τα χτυπούσαν το ένα πάνω στο άλλο, γιατί γινόντουσαν φοβερά πράγματα τότε στο πολιτικό μας σύστημα.

Από το 1974 και έπειτα δεν λέω ότι λειτουργεί άψογα, αλλά λειτουργεί χωρίς εκτροπές, χωρίς να κινδυνεύουμε από δικτατορία, χωρίς να καταλύεται το κράτος δικαίου, όπως συνέβαινε στο παρελθόν, χωρίς να υπάρχουν παρεμβάσεις στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, όπως συνέβαινε στο παρελθόν. Και αυτό πρέπει να το διαφυλάξουμε, όχι να το υπονομεύσουμε. Όμως πολύ φοβάμαι ότι μερικές φορές στο πλαίσιο της κομματοκρατίας που επικρατεί στην αντίληψη πολλών αυτό το υπονομεύουμε.

Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας είναι αποφασισμένη να υποστηρίξει, να στηρίξει και να ενισχύσει το δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα, να ενισχύσει το κράτος δικαίου και να κάνει αυτό που έλεγε ο Μοντεσκιέ, τη διάκριση των εξουσιών ακόμη πιο δυνατή.

Κι επειδή σέβομαι τον χρόνο, κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε.