Ο Γιώργος Μπίζος μιλάει για το φίλο του, Νέλσον Μαντέλα

Ο ένας οδηγούσε και ο άλλος δίπλα, σκυμμένος στη θέση του συνοδηγού, κρυβόταν. «Μόνο έτσι μπορούσαμε τότε να συναντηθούμε, αφού χρειαζόμουν ειδική άδεια από την αστυνομία για να πάω στη συνοικία του Νέλσον» διηγείται ο 92χρονος σήμερα δικηγόρος και στενός φίλος του Νέλσον Μαντέλα, κ. Γιώργος Μπίζος. «Είμαι πλέον πεπεισμένος ότι οι ισχυρότερες φιλίες κτίζονται στις αντίξοες συνθήκες» σημειώνει ο κ. Μπίζος, που την Τετάρτη στις 6 μ.μ. θα μιλήσει στην εκδήλωση που οργανώνει στη μνήμη του Νοτιοαφρικανού ηγέτη το Ελληνο-Αφρικανικό Επιμελητήριο Εμπορίου και Ανάπτυξης, στο Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών (Βασ. Κωνσταντίνου 48).

«Γνωριστήκαμε το 1948 στο Πανεπιστήμιο» θυμάται ο Ελληνας ομογενής «τότε οι περισσότεροι συνομήλικοί μου βίωναν μια μεγάλη απογοήτευση: είχαν διακόψει τις σπουδές τους για να πολεμήσουν στο πλευρό των συμμάχων για να βρουν στην πατρίδα μια κυβέρνηση που ασπαζόταν τον Φασισμό». Και για τον ίδιο, όμως, που παιδί ακόμα εγκατέλειψε με τον πατέρα του σε μια βάρκα την κατεχόμενη Ελλάδα για να φτάσει στη Νότιο Αφρική έπειτα από πολλές περιπέτειες, η νομιμοποίηση του ρατσισμού ήταν κάτι αδιανόητο. Εξαρχής, λοιπόν, τάχθηκε στο πλευρό του χαρισματικού ηγέτη και έμεινε πιστός έως το τέλος.

«Θυμάμαι ακόμα το κρυπτογραφημένο μήνυμα που μου είχε στείλει ο Μπίζος εκ μέρους του Μαντέλα, με την παράκληση να ψηφιστεί ομόφωνα η διακήρυξη ενάντια στο Απαρτχάιντ κατά τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ» συμπληρώνει ο κ. Σωτήρης Μουσούρης, που διετέλεσε διευθυντής του Κέντρου του ΟΗΕ κατά του Απαρτχάιντ (1987-1992) και σήμερα είναι πρόεδρος του Επιμελητηρίου στην Αθήνα. «Η ψήφιση της διακήρυξης τον Δεκέμβριο του 1989 έδωσε μεγάλη ώθηση στις μετέπειτα εξελίξεις στη Ν. Αφρική». Η στάση που κράτησαν πολλοί Ομογενείς θεωρείται σήμερα αμφιλεγόμενη. «Ωστόσο, είμαστε περήφανοι για την πρωτοβουλία του Πολιτιστικού Συμποσίου “Μέτωπο κατά του Απαρτχάιντ”, που διοργανώθηκε όταν η Ελλάδα είχε το 1988 την προεδρία της Ε.Ε. και χάρη στην τόλμη της τότε υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη. Το ζητούμενο, στο οποίο βρήκαμε αμέριστη ανταπόκριση από τους επιφανέστερους καλλιτέχνες, ήταν να τους αποτρέψουμε να εμφανίζονται στη Ν. Αφρική». Ελάχιστοι στην Ευρώπη άγγιζαν εκείνη την εποχή το ακανθώδες θέμα…